آن مدرسه‌ای تلفیقی در علوم‌انسانی، دیزاین و هنر است؛ جایی که این سه حوزه به‌جای آنکه در کلاس‌های جدا از هم تدریس شوند، دائماً با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند. فرض ما این است که فکر کردن جدی و ساختن جدی از یک جنس‌اند؛ نظریه بدون تجربه لاغر می‌ماند، تجربه بدون نظریه کور.

مخاطب آن کسی است که می‌خواهد هم بخواند و هم بسازد؛ هم بپرسد «این پدیده چرا این‌طور است؟» و هم بپرسد «این پدیده را چطور می‌شود به شکل، تصویر، متن یا اجرا درآورد؟»

خروجی مدرسه یک مدرک نیست؛ یک شیوه‌ی نگاه کردن است — و آثاری که از دل آن بیرون می‌آید: جستار، تصویر، اجرا، پروژه، گفت‌وگو.